Islamic Art Studies

Islamic Art Studies

Eskandar personality in military works (with emphasis on the letter of Ibrahim Mizra of Shiraz school)

Document Type : Original Article

Authors
1 Assistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Islamshahr Branch, Islamic Azad University, Islamshahr, Iran
2 PhD in Persian Language and Literature, University of Guilan, Rasht, Iran
3 PhD in Persian Language and Literature, University of Tehran, Tehran, Iran.
10.22034/ias.2021.304492.1721
Abstract
Although eskandar had an unpopular and hated personality in Iran before Islam, but in the Islamic era, due to the confusion of his personality with the Dhu al-Qarnayn mentioned in the Qur'an, he has a positive and praiseworthy face among many Muslim writers and has a prophetic face; Eskandar the Great was formed on this basis. But Nezami, in addition to presenting an ideal and praiseworthy figure ofeskandar , introduces him as a hero of civilization; A hero whose various wars and travels, both as a king and as a prophet, are for the preservation and expansion of civilization. In this research, an attempt has been made to examine the manifestation of this aspect of eskandar personality in the military honor letter and Iqbalnameh, and to recount its numerous examples, taking into account its differences with other texts. Therefore, the various wars that eskandar waged, his main motives and goals in these wars, its causes and consequences, as well as the changes and developments that take place in different lands, are some of the cases. Which we will address.
Keywords

ابن‌خلدون، عبدالرحمن. (1362). مقدمۀ ابن‌خلدون. ترجمه: محمّد پروین گنابادی، چاپ چهارم، تهران: علمی فرهنگی.
ابن‌عبری، غریغوریوس‌بن‌هارون. (1377). مختصر تاریخ دول. ترجمه: عبدالمحمد آیتی، تهران: علمی فرهنگی.
اسدی طوسی، ابونصر علی‌بن‌احمد. (1354). گرشاسب­نامه. به اهتمام حبیب یغمایی، چاپ دوم، تهران: طهوری.
بریان، پی‌یر. (1381). امپراتوری هخامنشی. مترجم: ناهید فروغان، چاپ اول، تهران: فرزان.
بیگدلی، غلامحسین. (1386). چهرۀ اسکندر در شاهنامۀ فردوسی و اسکندرنامۀ نظامی. چاپ اول، تهران: آفرینش.
بیرونی، ابوریحان. (1386). التفهیم لاوائل الصناعته التنجیم. تصحیح: جلال­الدین همایی، چاپ پنجم، تهران: هما.
بورگل، آذر. (1375). «تصویر اسکندر کبیر در حماسۀ نظامی». ترجمۀ اسماعیل سعادت، معارف، دورۀ 13، 61-43.
خاقانی، افضل­الدین بدیل. (1384). منشآت خاقانی. به تصحیح محمد روشن، چاپ دوم، تهران، دانشگاه تهران.
خاقانی، افضل­الدین بدیل. (1388). دیوان. با تصحیح، مقدّمه و تعلیقات سیّد ضیاءالدّین سجّادی، چاپ نهم، تهران: زوّار.
زرین‌کوب، عبدالحسین. (1372). پیر گنجه در جستجوی ناکجاآباد. چاپ اول، تهران: سخن.
فردوسی، ابوالقاسم، شاهنامه. (1967). باهتمام م. ن. عثمانوف. مسکو، اداره انتشارات دانش.
کالیستنس. (1343). اسکندرنامه (روایت فارسی کالیستنس دروغین)، به‌کوشش ایرج افشار، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
کرمی، محمدحسین. (1383). «اسکندر ـ ایران ـ نظامی». نشریۀ دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان، شمارۀ 16، 172-131.
مسعودی، ابوالحسن علی‌بن‌حسین. (1374). مروج‌الذهب. ترجمۀ ابوالقاسم پاینده، چاپ پنجم، تهران: علمی و فرهنگی.
مسکویه، احمدبن‌محمد. (1369). تجارب‌الامم. ترجمۀ ابوالقاسم امامی، تهران: سروش.
مولانا، جلال­الدین. (1371). مثنوی. به اهتمام رینولد نیکلسون، چاپ یازدهم، تهران: امیرکبیر.
مجمل­التواریخ والقصص. (بی‌تا). به تصحیح ملک­الشعرا بهار. چاپ دوم، تهران: کلاله خاور.
نظامی، الیاس‌بن‌یوسف. (1389). هفت‌پیکر. به کوشش سعید حمیدیان، چاپ نهم، تهران: قطره.
نظامی، الیاس‌بن‌یوسف. (1388). اقبال‌نامه. به کوشش سعید حمیدیان، چاپ پنجم، تهران: قطره.
نظامی، الیاس‌بن‌یوسف. (1388). شرفنامه. به کوشش سعید حمیدیان، چاپ پنجم، تهران: قطره.
نظامی، الیاس‌بن‌یوسف. (1390). خسرو و شیرین. به کوشش سعید حمیدیان، چاپ دوازدهم، تهران: نشر قطره.