قرآن کریم.
اسلامی ندوشن، محمدعلی. (1383). از رودکی تا بهار (درباره بیست و دو شاعر بزرگ ایران). تهران: نغمه روزگار.
امامی، نصرالله؛ مهدیزادهفرد، بهروز. (1388). «بررسی چند شگرد روایی در قصههای مثنوی». مجلۀ نقد ادبی، ش8، 162-141.
براتیسده، فریده. (1391). فنون روانشناسی مثبتگرا. تهران: رشد.
برونو، فرانک،. (1370). فرهنگ توصیفی روانشناسی. ترجمة فرزانه طاهری و مهشید یاسایی، تهران: طرح نو.
توکلی، حمیدرضا. (1389). از اشارتهای دریا (بوطیقای روایت در مثنوی). تهران: مروارید.
جعفری، علامه محمدتقی. (1361). تفسیر و نقد و تحلیل مثنوی جلالالدینمحمد بلخی. تهران: اسلامی.
خاکشور، فاطمه؛ غباری بناب، باقر و شهابیزاده، فاطمه. (1392). «نقش تصور از خدا و هویت مذهبی در معنای زندگی». روانشناسی و دین، ش2، 56-53.
خرمشاهی، بهاءالدین و مختاری، سیامک. (1388). قرآن و مثنوی (فرهنگواره تأثیر آیات قرآن در ابیات مثنوی). تهران: قطره.
خلجی، حمید. (1392). «تحلیل محتوا و طبقهبندی جامع مضامین اجتماعی مثنوی معنوی». پایاننامۀ کارشناسی ارشد، رشتۀ جامعهشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد آشتیان.
دانته، آلیگیری. (1383). کمدی الهی. ترجمۀ فریده مهدوی دامغانی، تهران: تیر.
زرینکوب، عبدالحسین. (1382). بحر در کوزه (نقد و تفسیر قصهها و تمثیلات مثنوی). تهران: علمی.
زمانی، کریم. (1391). میناگر عشق (شرح موضوعی مثنوی معنوی مولانا جلالالدین محمد بلخی). تهران: نی.
شریعتباقری، محمدمهدی و عبدالملکی، سعید. (1387). تحلیل روانشناختی خودشکوفایی از دیدگاه مولانا و راجرز. تهران: دانژه.
شفیعیکدکنی، محمدرضا. (1388). گزیدۀ غزلیات شمس تبریزی. تهران: سخن.
شریففر، معصومه. (1392). بررسی غم و شادی در مثنوی معنوی مولانا، پایاننامۀ کارشناسی ارشد رشتۀ زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد سیرجان.
مولوی، جلالالدین محمد بلخی. (1374). مثنوی، تصحیح محمد استعلامی. تهران: زوّار.
ــــــــــ. (1375). مثنوی معنوی. تصحیح رینولد الین نیکلسن، تهران: توس.
ــــــــــ. (1382). کلیات دیوان شمس. تصحیح بدیعالزمان فروزانفر، مشهد: راهیان سبز.
ــــــــــ. (1389). فیه ما فیه. تصحیح بدیع الزمان فروزانفر، تهران: نگاه.
ــــــــــ. (1390). فیه ما فیه. شرح کریم زمانی، تهران: معین.
میرصادقی، جمال و میرصادقی (ذوالقد)، میمنت. (1377). واژهنامه هنر داستاننویسی (فرهنگ تفصیلی اصطلاحهای ادبیات داستانی)، تهران: مهناز.
میرشاهجعفری، ابراهیم و عابدی، محمدرضا و دریکوندی، هدایتالله. (1381). «شادمانی و عوامل مؤثر بر آن». تازههای علوم شناختی، ش3، صص58-50.
میزیاک، هرنیک و سکستون، ویرجینیا استاوت. (1376). تاریخچه و مکاتب روانشناسی، ترجمة احمد رضوانی، مشهد: آستان قدس رضوی.
ناصرالدین صاحبالزمانی، محمدحسن. (1392). خط سوم. تهران: عطایی.
هاشمی، جمال. (۱۳۷8). سعدی و روانشناسی نوین. تهران: شرکت سهامی.
Casellas-Grau, A. & Font, A. & Vivves, J. (2014). Positive psychology interventions in breast cancer, A systematic review, Psycho-Onccology, No.23(1), pp. 9-19.
Donldson, S.l. & Dollwet, M.A. (2015). Happiness, excellence, and optimal human functioning revisited: Examining the peer-reviwed literature linked to positive psychology, The Journal of Positive Psychology, No.10 (3), pp.185-195.
Ryff, Carol D. (1989). Happiness is everything, or is it? Explorations of the meaning of psychological well being, Personality and Social Psychology, No.57(6), pp.1069-1081.
Tobacyk & Miller, M. (1991). Comment on Maslow's Study of Self-Actualization, Journal of Humanistic Psychology, No.31(4), p.96.
Rogers, C.R. (1951) Client-centered therapy: Its current practice, implications and theory, London: Constable.
Rogers, C.R. & etal, (1967). Person to person: The problem of being human, a new trend in psychology, Lafayette, CA: Real People Press.
Rogers, C.R. (1989). On becoming a person, Boston: Houghton Mifflin Company.
