یکی از شاعران بی‌بدیل درسبک عراقی، حافظ شیرازی می‌باشد. این شاعر پرآوازه، تحولی عظیم در زمینۀ شعر و غزل به‌وجود آورد. حافظ به لحاظ ارزش واژگانی و زیبایی وزنی و غنای محتوایی شعری خود، بر شاعران متأخر خویش، به‌خصوص شاعران سبک هندی (یا اصفهانی) تأثیر عمیقی گذاشته است؛ به‌طوری‌که در آثار منظوم شاعران از قرن نهم گرفته تا شاعران معاصر، کم و بیش نشانه‌هایی از سبک و سیاق غزل‌های حافظ مشاهده می‌شود. جلال‌الدین‌بن‌میرزا مؤمن اسیر اصفهانی، یکی از شاعران برجسته و نامی و کم‌تر مطرح دورۀ سبک هندی می باشد که تحت‌تأثیر اشعار خواجه، در غزلیات متعددی اقدام به نظیره‌سرایی از وی نموده است. جُستار پیش رو، مطالعه و تحقیقی نظری است که به شیوۀ پژوهش کتابخانه‌ای انجام گرفته است. محدوده و جامعۀ مورد مطالعه، دیوان غزلیات و چکامه‌های اسیر شهرستانی، در مقایسه با آثار شعری حافظ می‌باشد. نظیره‌گویی اسیر اصفهانی از سبک شعری خواجه شیرازی، صرفاً به تتبع شعری و سرمشق‌گیری و تقلید از مضمون، وزن و قافیه و کلیت شعری از آثار منظوم حافظ، محدود نمی‌شود؛ بلکه حوزه‌های دیگری از سبک حافظ، اعم از مضمون، ساختار، زیبـایی‌شناسی، آهنگ و وزن بیرونی و حاشیه‌ای و اندیشه کلامی را دربرمی‌گیرد. این ویژگی سبکی حافظ منجر به ایجاد وجوه زیبایی‌شناسی در نگاره‌های نسخه مصور حافظ نیز شده است. یکی از این نسخ مصور در موزه دهلی نو در هند نگهداری می‌شود.
اهداف پژوهش:

بررسی تأثیر سبک حافظ بر سروده‌های اسیر در حوزه‌های مختلف.
بررسی زیبایی‌شناسی در نسخه مصور حافظ محفوظ در موزه دهلی نو.

سؤالات پژوهش:

تأثیرگذاری سبک حافظ بر سروده‌های اسیر در حوزه‌های مختلف چگونه می‌باشد؟
وجوه زیبایی‌شناسی در نسخه مصور حافظ محفوظ در موزه دهلی چگونه است؟